(این غزل را تقدیم می کنم به همشهری های خوبم)

اشتیاق

یاد آن روزی که من، هم آن صنوبر داشتم                دیده ی خودرا به رخسارش، منورداشتم

گاه چندی می شدم، محروم از دیدار او                از فراقش غصه بر دل دیده ی ترداشتم

گـاه دزدانهِ سـر کویش، کمین کردم ولی                  یک نظر از دور یا نزدیک در سر داشتم

دیدنش چون آب شورو،تشنه ی محتاج آب                 هرچه می نوشیدم ازآن میل دیگر داشتم

روزها بگذشت و ما را،دلخوشی دیگرنبود                غیرِ آنساعت که،درخاک رهش سرداشتم

گـرگــذارم سر بـه زانو، درخیال روی او                دل دراین سودا که،این حالت مکرّر داشتم

یک نسیم از جَعد او،درخاطر من می وزید               حالتِ بوی خوشی چون مشک وعنبر داشتم

گاه هـا اندیشه اش فکر مـرا مشغول داشت               درفراقش روزوشب،من حال دیگر داشتم

حالت «مـمتاز»مجنون  وتوهستی لیلی ام

گاهی ازمجنون فزون تردیده ی ترداشتم

درد ودرمان تقدیم به همشهریان

درد ودرمان

ای که ازشهدعسل شیرین تری بر خوان من            تـوغذای روحی وهم قوّتی بر جان من

تـو صـفـای هر دلی ،  ای  آرزوی عـا شقان            مهر جان بخش توبا شد مایه ی ایمان من

مـرحـمی برزخم جان،سرچشمه ی امّیدها             چشم  بیداری ، نـوید مژده ای از آن من

دردِ دل دردیست ، درمانش نباشد جز وصال            مرحمی بردل بنه ،ای مرحم ودرمان من

از خـدا خـواهم مدد،کز ره نتابم سر برون               تـا کـه برپـیمان بمانم،  یار هم پیمان من

مـن گـدای گـوشه ی چشم توام ،بنما  نظر             برگدایت،گوشه ی چشمی نما،سلطان من

ز ابـتـدا، بـا بی قراری، در رهت بنشسته ام                بـی رخ زیبای تو ،دنیا شده زندان  من

بیم آن دارم دراین حسرت،رسد عمرم به سر               یوسف آخـِر زمان ،پیدا ترین پنهان من

تاکه گرددشادوسرخوش،عاشق از روی مهت            گو به فرمان آیدم،آن بخت نا فرمان من

ای که «ممتا زی»توازهرچه، به خاطر آورم

رحـمتی برمن نما ،ای  دلبر و ،جانان من