تقدیم به همه همشهریان خوبم

مبنای یک مثل

سیدی اهل دهاقان خوش مرام وبا صفا             نام او داوودِ ،عَـقدا نام فامیلش طبا

واعظی خوش ذوق بودآن مردِمحبوب ِشریف           صافی وصادق، متین و با حیا وبی ریا

می رسیدازنسل او،برحضرت زین العُباد             مؤمنی هم باکرامت بودآن مردخدا

زیر پـایش داشت،اسبی از برای کارها              چابک وچالاک بُودو،رنگ اوچون کَهربا

دربیابان تک روی میکرداو تُندوسریع              راه های دور میپیموده است آن باد پا

درجماعت تنبلی میکردومیماندی زراه              کار این یابوعجب میآمد ازدست قضا

شُهره شُدیابوی سَید،هم بنام وآن زمان              در تـمام منطقه معروف گشتِه هر کجا

لیک سیدزین عمل،افسرده بودخشمگین             درتعجّب مانده او،زین کاریا بو بارها

گفته سیدتا به جَلوت،بایدآن حَظّت برم                 گاه میگـفت،آبرویم را بِخَر ای چار پا

بود مـعروفیّتش ضرب المثل یابوی او              کـار بـعضی را  بسنجیدند از آن کَهربا

غَـش نبا شد در مثل از ما  تَعذّر را پذیر

گفتگوئی بود  این ضرب المثل دربین ما

تقدیم به همشهرین دهاقانی

ادیبان دهاقان

ادیـبان دهـاقان خـوش بیانند             زشـیـوائی کـمـال عـارفـانـند

زمنظوروهم ازمحزون ومهجور             فـلاحت پـیـشه گـان از عالمانند

زقربانی ،جـهانگیری، سـعیدی              وصـال ومـوسـوی از شـاعـرانند

نـویـسنده،پـژوهـشگر ،مـحقق             فـراوانـست وایـن جـا شاهدانند

حـجازی و علـی پـور وزمانی             ورضــوانـی هـمـه از عـارفـانند

زاسماعیلی وطیاری چه گویم              کـه در ّهای دگر در این مـیانند

بگـو میرباقری آن سید  خوب              رضـا آقـا حـسیـنـی ها که جانند

دهاقان خود بود فخر سپاهان                هـمـه اذعـان نـمایـند و بدانند

ادیبان دهاقان

بگـواز بـدریـان و از زمانی                 مـشهدی زاده هـای جاودانی

جهانگیرخان قشقائی حکیمست               ریـاضی دان وفیلسوفی علیمست

فـقـیه وعـارفـی با علم و تدبیر                جهان گیر،گشته نام آن جهانگیر

ز«عناقه که استادی فهیم است                 زسیمای دهاقان هم سهیم است

ابوالقاسم بـخوان بایای نسبت                کـشیده مدتی در کـار زحمت

زخواجه گوی وازسرکارناهید                مـحـمد فـاتـحی »ودرس امّید

چومحمودی »بود استاد اشعار               نـظارت کـرده بر گفت ونوشتار

زسـالاری ایـن سـرکار خانم                 رسـد بـر قـلّه هـا اشـعار انجم(1)

تلاش « قاسمی»کار بجائیست                که هـمّ او به دیوان خطا ئیست

خطائی زنده ترگشته زکارش                 زخـوبـی هـا بمانده یـادگارش

ادیب» او گفته از شهر دهاقان                کـه مـانـد یادگاری بر عزیزان

به نیکی شهرخود را اوستوده                دلـش هـر گز جدا از آن نبوده

زیوسف پور و آن اشعار نابش                بماند زنده هم چونان کتابش

زسـیـف الله دائـی ، پیر برنا                   که حجّارست وشاعر،مرد دانا

سرایـد شـعرهای گونه گونه                 چـوکـارش شـعر اوباشد نمونه

هلالی همچو بدری،بین آنها                  چه اشعاری سراید،خوب وزیبا

زافـشاری و اتـراک دهاقان                که اشعاری به نیکی کرده عنوان

عـلیـان عـالمی،مشهورو دانا                پـژوهـش گـرنـویـسندهء توانا

حسن آسا،حسین نام و علیمست               شریف وبی ریا مردی فهیم است

هـمه گـفتارشان ،اعجاز باشد 

 تـمـام  کـارشان « ممتاز »باشد