بیاد مرحوم حاج سعات اله ممتاز (در گفتگوئی که باهم داشتیم )
سیاه همیشه سیاهست وبد هم بد است برای همدیگر خوب را خواهان باشیم
دود سیاه
عّده ای همشهریان روزی،به جمع دوستان دورهم بنشسته ومـشغول ،هم صحبت کنان
هریکی از هردری وهـرکجا رانده سخن عـدّه ای نَـطّاق طوطی ، دیگری شکّرشکن !
ناگهان دودی برآمد از سر یک پشتِ بام آن چنان دودی نموده آسمان تاریک وشام
عده ای گفتند بین، دود سـیه رفـته کجا ! وه چـه بـالا مـی رود ،هـمراه با ابری هوا !
قسمتی گـشته سفیدو،قدری ازآن هم سیاه گاه سنگین می رود ،بی غلظت وگاهی سیاه
هریکی در باره اش حرفی زدوتعریف کرد در خیالِ درک وتحلیلِ خودش توصیف کرد
زیرکی گفتش ببین این دود از بن شد سیاه این سیاهی بوده تا جائی،که خود گرددتباه
این سیاهی در مثـل، مجموع افعال بـداست دور یا نزدیـک هرجائی، بـچشم بـخرد است